Rekolekcje rozpoczynające nowy rok akademicki 2021/2022

Tradycyjnie przed rozpoczęciem nowego roku akademickiego w naszym seminarium odbyły się rekolekcje, które wygłosił ojciec Szymon Hiżycki, opat klasztoru oo.Benedyktynów w Tyńcu. Nauki rekolekcyjne opierały się na prawdzie, że w życiu człowieka najważniejszy jest Pan Bóg. Ojciec rekolekcjonista zapraszał nas do odkrycia na nowo trzech dróg:

1. Modlitwa Liturgią Godzin
2. Adoracja i Najświętsza Eucharystia
3. Lectio Divina

Ojciec Szymon skupiał naszą uwagę na fragmentach Ewangelii, które ukazują Jezusa jako męża modlitwy. Podkreślał, że modlitwa powinna być nieustannym odnoszeniem naszego życia do Pana Boga. W ciągu całych rekolekcji zachowywaliśmy silentium sacrum – święte milczenie, które pozwoliło wyciszyć się, wyłączyć z otaczającego nas natłoku informacji i uspokoić myśli. Było dużo czasu na osobistą modlitwę i medytację. Na zakończenie rekolekcji dziekan alumnów dk. Mateusz Krasowski podziękował ojcu Szymonowi za wygłoszone rekolekcje i wspólnie spędzony czas w naszej wspólnocie seminaryjnej.

Al.Maciej Mieszczyński

Msza święta prymicyjna w WSD

W poniedziałek 31 maja 2021 roku w naszej kaplicy seminaryjnej była celebrowana Msza święta prymicyjna przez naszych neoprezbiterów – ks. Radosława Kalickiego, ks. Rafała Oleksiuka, ks. Wojciecha Wdowińskiego oraz ks. Piotr Wyszomierskiego. Głównym celebransem tej liturgii był ks. Wojeciech Wdowiński, natomiast homilię wygłosił ks. Rafał Oleksiuk. Kaznodzieja powiązał święto Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny z trzema funkcjami – kapłańską, królewską i prorocką i opisał je m.in. w kontekście życia seminaryjnego. Również dostrzegł doniosłą rolę Maryi jako wzoru dla kapłanów, alumnów oraz wszystkich zebranych. We Mszy Świętej wzięli udział księża moderatorzy, profesorowie seminarium, a także przedstawiciele Kurii Diecezjalnej oraz Sądu Biskupiego. Wśród obecnych na Mszy świętej prymicyjnej były również Siostry Sercanki, przedstawiciele Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży oraz pracownicy naszego seminarium.

dk. Daniel Konik

Święcenia kapłańskie

Dnia 29 maja 2021 roku, Diecezja Drohiczyńska zyskała czterech neoprezbiterów. Podczas Mszy Świętej w kościele katedralnym, Jego Ekscelencja Ksiądz Biskup Piotr Sawczuk udzielił alumnom święceń prezbiteratu. Ordynariusz podczas homilii przypomniał sylwetki kapłanów, pochodzących z Diecezji Drohiczyńskiej, wśród których znajdują się błogosławieni męczennicy i błogosławiony apostoł słowa drukowanego. Biskup przytoczył również słowa świętego Jana Pawła II, który mówił, że światu ciągle potrzeba kapłanów, bo światu ciągle potrzeba Chrystusa. Rządca naszej Diecezji prosił również o modlitwę za kapłanów rozpoczynających posługę oraz w intencji powołań do Wyższego Seminarium Duchownego w Drohiczynie.

Święcenia przyjęli:

ks. Radosław Kalicki – parafia pw. Trójcy Świętej w Dziadkowicach; mottem na jego obrazku prymicyjnym są słowa: „Lecz o życiu moim mówić nie warto i nie przywiązuję do niego wagi, bylebym tylko dokonał biegu mego i służby, którą przyjąłem od Pana Jezusa, żeby składać świadectwo o ewangelii łaski Bożej” (Dz 20, 24).

ks. Rafał Oleksiuk – parafia pw. św. Andrzeja Boboli w Siemiatyczach; mottem na jego obrazku prymicyjnym są słowa: „Panie, do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego” (J 6, 68).

ks. Wojciech Wdowiński – parafia pw. Matki Bożej Królowej Polski w Wołominie; mottem na jego obrazku prymicyjnym są słowa: „Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi” (Mt 5, 9).

ks. Piotr Wyszomierski – parafia pw. św. Wojciecha w Skibniewie; mottem na jego obrazku prymicyjnym są słowa: „Wiemy, że Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim, z tymi, którzy są powołani według Jego zamiaru” (Rz 8, 28).

 

Tekst – al. Michał Dziedzic

Zdjęcia – Natalia Zalewska

Święcenia diakonatu

Nowymi diakonami zostali: Daniel Konik z par. Podwyższenia Krzyża Świętego i św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Hajnówce, Mateusz Krasowski z par. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Łubienie Kościelnym oraz Piotr Zdzieborski z par. Miłosierdzia Bożego w Sokołowie Podlaskim.

– W przypadku osób idących do kapłaństwa, diakonat jest etapem przejściowym, bo celem jest prezbiterat – zauważył w homilii bp Piotr. Dodał, że trzeba jednak zwrócić uwagę na to, że pierwszy krok w otwieraniu się na kapłaństwo zaczyna się właśnie od służby. Ekscelencja zachęcał diakonów do zaufania Chrystusowi, który powołał ich do pracy w swojej Winnicy. – Nie pozwólcie, by opanował Was strach przed światem i księciem tego świata – zaznaczył. Na zakończenie Ekscelencja zaapelował, aby diakoni byli pokorni i zawsze oparci o Chrystusie.

Nad leżącymi na posadzce katedry alumnami, wierni śpiewem przyzywali wstawiennictwa Wszystkich Świętych. Istotnym momentem obrzędu święceń było nałożenie rąk ks. Biskupa na głowy kandydatów i modlitwa konsekracyjna. Nowi diakoni złożyli również przyrzeczenia posłuszeństwa, celibatu oraz zobowiązali się do modlitwy Liturgią Godzin. Widocznym znakiem włączenie do droga diakonów (gr. diákonos – sługa) jest strój liturgiczny, jakim jest dalmatyka oraz stuła przewieszona przez lewę ramię, otrzymane od kapłanów z których pochodzą diakoni.

Dk. Piotr Zdzieborski, w imieniu swoim oraz pozostałych diakonów, wyraził wdzięczność na ręce Księży Biskupów, przełożonych seminarium, kapłanów, rodziców i najbliższych za dar święceń, przygotowanie do tego dnia i wychowanie w duchu chrześcijańskich wartości. Rektor Wyższego Seminarium Duchownego w Drohiczynie ks. prał. Tadeusz Syczewski podziękował wszystkim za obecność, modlitwy i zaangażowanie na różnych płaszczyznach. Prosił także o modlitwę w intencji nowych i świętych powołań.

Na uroczystości obecni byli kapłani na czele z bp. Piotrem Sawczukiem, bp. Antonim Dydyczem oraz  siostry zakonne. Nie zabrakło także rodziny, znajomych oraz przedstawicieli różnych wspólnot i stowarzyszeń.

 

tekst i zdjęcia  – Monika Kanabrodzka

Pożegnanie diakonów

19 maja 2021 r. odbyło się pożegnanie diakonów przez wspólnotę seminaryjną. Nasi koledzy już za kilkanaście dni wyruszą w świat służyć ludziom jako kapłani, dlatego tradycją jest, że w ostatnich dniach wspominamy ich 6 – letni pobyt w seminarium i dziękujemy za wszystko. Diakoni otrzymali drobne upominki. Spotkanie zakończyło się wspólnym grillem.

al. Maciej Mieszczyński

Iuramentum

Dnia 21 maja 2021 r. w kaplicy seminaryjnej odbyło się Iuramentum. Wszyscy zebrani – księża i klerycy pomodlili się do Ducha Świętego. Alumni przygotowujący się do święceń prezbiteratu, czyli dk.Radosław Kalicki, dk. Rafał Oleksiuk, dk. Wojciech Wdowiński i dk. Piotr Wyszomierski złożyli deklaracje i przysięgę wierności kładąc rękę na Pismo Święte znajdujące się na ołtarzu. Alumni przygotowujący się do święceń diakonatu, czyli al. Daniel Konik, al. Mateusz Krasowski oraz al. Piotr Zdzieborski również przygotowali i wypowiedzieli swoje deklaracje oraz przysięgi wierności także wykonując gest położenia dłoni na Piśmie Świętym. Ponadto kandydaci do święceń diakonatu złożyli wyznanie wiary. 

Al. Daniel Konik

 

Dzień skupienia

Dnia 20 maja nasi alumni odbyli ostatni w tym roku dzień skupienia pod hasłem: „Żyć dobrze: żyć z Duchem Świętym”. Ten dzień skupienia był nieco inny niż poprzednie, gdyż klerycy przezywali go w drodze, to znaczy podczas wyprawy rowerowej. Po wysłuchaniu pierwszej konferencji w kaplicy seminaryjnej, wyruszyli w drogę. Po przebyciu promem rzekę Bug, punktem docelowym była parafia św. Stanisława Biskupa w Knychówku, gdzie alumni wysłuchali drugiej konferencji, i skorzystali z gościnności i serdeczności tamtejszego proboszcza ks. Antoniego Klukowskiego. Końcowym miejscem wyprawy rowerowej były Sawice, a dokładniej parafia Świętego Jerzego, to właśnie tam klerycy uczestniczyli w Mszy Świętej, która jest szczytem życia chrześcijańskiego. Korzystając z otwartości księdza proboszcza ks. Grzegorza Hermana, alumni posilili się i spędzili miło czas przy ognisku. Po powrocie była chwila czasu na odpoczynek, a w godzinach wieczornych odbyło się nabożeństwo majowe, oraz indywidualna adoracja Najświętszego Sakramentu z możliwością przystąpienia do sakramentu pokuty, które zakończyło się modlitwą o święte i liczne powołania do naszego seminarium duchownego.

 

Al. Sylwester Drużba

Przyjęcie posługi lektoratu i akolitatu

Święty Paweł zauważał już w pierwotnym Kościele potrzebę spełniania przez różnych ludzi, różnych posług dla budowania całości Kościoła, pisząc do wspólnoty w Rzymie: „Jak bowiem w jednym ciele mamy wiele członków, a nie wszystkie członki spełniają tę samą czynność – podobnie wszyscy razem tworzymy jedno ciało w Chrystusie, a każdy z osobna jesteśmy nawzajem dla siebie członkami. Mamy zaś według udzielonej nam łaski różne dary”. (Rz 12,4-6) W niedzielny poranek 21 lutego 2020 roku, w kaplicy seminaryjnej WSD w Drohiczynie, ks. bp Piotr Sawczuk udzielił posługi lektoratu dwóm alumnom III roku oraz posługi akolitatu jednemu alumnowi IV roku. Czym właściwie są owe posługi? Co dadzą Kościołowi i w jaki sposób zmienią życie alumnów?

Jeszcze do 1972 r. w Kościele rzymsko-katolickim kandydatowi do kapłaństwa udzielano tzw. święceń niższych (ostiariat, lektorat, egzorcystat i akolitat). Ojciec Święty Paweł VI po Soborze Watykańskim II postanowił odnowić formację seminaryjną i zrezygnował z święceń niższych oraz subdiakonatu, wprowadzając w to miejsce dwa rodzaje posług: lektoratu i akolitatu, które od tej pory zostały udostępnione również osobom świeckim. W czasie liturgii Kościół dla swoich wiernych zastawia dwa stoły: Słowa Bożego i Eucharystyczny. Można powiedzieć, że zadaniami lektorów i akolitów jest obsługa właśnie tych dwóch stołów.

Posługa lektora polega przede wszystkim na odczytywaniu Słowa Bożego w czasie Mszy Świętej i nabożeństw (za wyjątkiem tekstów z Ewangelii, które są zarezerwowane dla kapłanów). Otrzymujący posługę słyszy słowa: „Przyjmij księgę Pisma Świętego i wiernie przekazuj Słowo Boże, aby coraz mocniej działało w sercach ludzkich”. Lektor powinien więc, nie tylko starać się jak najpiękniej odczytywać Pismo Święte, ale również starać się zgłębiać je, tak by być wiernym przekazicielem, który rozumie, co czyta i dzięki temu lepiej trafia do serc słuchaczy.  Lektor – kandydat do święceń kapłańskich, poza liturgią ma prawo, w imieniu Kościoła: przewodniczyć nabożeństwom (np. różaniec, gorzkie żale, majowe, czerwcowe, itp.), błogosławić pokarmy w Wielką Sobotę i pojazdy mechaniczne, przewodniczyć modlitwom przy zmarłym i prowadzić przy pogrzebie stacje w domu i na cmentarzu.

Głównym zadaniem akolity jest niesienie Komunii Świętej ludziom chorym. Akolita może też spełniać różne posługi w czasie liturgii. Gdy jest taka potrzeba, jako pierwszy z szafarzy nadzwyczajnych może pomagać szafarzom zwyczajnym (diakonom, prezbiterom i biskupom) w rozdzielaniu Komunii podczas Eucharystii. Może także puryfikować naczynia liturgiczne (czyli spożywać resztki Krwi i Ciała Pańskiego, które pozostają w kielichu i puszce) oraz dokonywać wystawienia Najświętszego Sakramentu, jednak bez prawa błogosławienia wiernych. Posługa akolitatu to nie tylko wyróżnienie, ale też odpowiedzialność. W czasie obrzędu ustanowienia akolity biskup zwraca się do alumna słowami: „Przyjmij naczynie z chlebem do sprawowania Eucharystii i tak postępuj, abyś mógł godnie służyć Kościołowi przy stole Pańskim”. Wskazuje to na potrzebę nieustannego wysiłku i formowania samego siebie, tak, żeby postawa akolity, nie była sprzeczna z postawą tego, którego ma zanosić ludziom – Chrystusa. Dlatego też, zachęca się akolitów np. do częstszej adoracji Najświętszego Sakramentu, czy też większego zaangażowania do pracy na rzecz chorych, tak aby lepiej przygotować się i zrozumieć istotę swojej misji.

Obie posługi są dla kleryków przystankami w czasie długiej wędrówki ku święceniom kapłańskim. Módlmy się za alumnów, którzy przyjęli posługi, aby wytrwali na drodze powołania. By Ci, którzy teraz mogą czytać Słowo Boże, za jakiś czas mogli nie tylko odczytywać, ale głosić z mocą orędzie Dobrej Nowiny. By Ci, którzy teraz zanoszą Ciało Chrystusa wiernym, już niedługo mogli nie tylko trzymać w rękach Najświętsze Postaci, ale sprawiać, że na ich słowo na ołtarzu chleb będzie stawał się Ciałem Pańskim. A wszystko to dla budowania jednego ciała jakim jest Kościół.

 

Tekst – dk. Rafał Oleksiuk

Zdjęcia – al. Piotr Zdzieborski

Uroczystość Objawienia Pańskiego

6 stycznia w Uroczystość Objawienia Pańskiego, potocznie zwanej Trzema Królami, w naszym seminarium odbyła się uroczysta Msza Święta pod przewodnictwem J.E. bp Piotra Sawczuka, ordynariusza naszej diecezji. Ksiądz biskup podczas homilii wskazał na wartość darów – złota, kadzidła i mirry, jakie przynieśli królowie oraz na głębsze znaczenie tych darów. Po Mszy Świętej, ksiądz biskup pobłogosławił kadzidło i kredę. Zwyczajowo w naszym seminarium tego samego dnia odbywa się błogosławieństwo pomieszczeń mieszkalnych. Księża i klerycy chętnie zapraszali kolędujących księży do wysprzątanych mieszkań, aby na drzwiach zostały zapisane litery K + M + B 2021, a pokoje pokropione pobłogosławioną wodą.

Tekst – Al. Daniel Konik

Zdjęcia – Al. Piotr Zdzieborski

Życzenia Bożonarodzeniowe – FILMIK